APUSTUAK IRABAZTEKO DIRA

Asteburua amaitzear da eta nola gainera.Iaz bezala babarrun festari gogoz ekin genion eta iaz bezala berandu, edo goiz segun como se mire, bukatu genuen,iaz konpaini hobean...
Ordubeteko loa eta gero iratzargailuak jo eta berriro kalera, babarrun txapelketa antolatzen dugu eta mikronofoari eman beharra zitzaion(urtez urte astakeri handiagok botaz,...)
Orain gaueko hamarrak eta etxera iritsi berriak ,pott eginda, zera diot:
Atzo burua deskonektatzeko beharra ikusi nuen, goizeko azken entrenamendu oso on bat egin eta gero.
Agian gehiegi deskonektatu nuen.Gehiegi disfrutatu nuen, eta desfase puntu batera iritsi ginen.
Gauza bat da normalean egiten duzuna egitea, hau da, zerbeza batzuk lagun giroan hartzea,...orain, .....erretzea, dexente atzoko kasuan, asmatikoa izanda, eta 5-6 txupito edatea ez dago nere errutina barruan eta hori antzematen da, eta asko.
Nere birtuterik aipagarrienetako bat memoria ona izatea da.Onegia batzutan.Baina atzokoan neuronak nekatu egin zitzaizkidan eta goizeko 2 tatik aurrera izandako konbersazioetaz enaiz akordatzen.Ezta batere.Gaur arratsaldean 2-3 pertsonekin egin dut topo, eta atzo beraiekin izandako konbersazio pare bat gogorarazi didate.Enintzen akordatzen. Eta beste gauza askotaz ere ez.
Baina akordatzen naizenez ere bada.
TTT ko kide batzuekin izandako konbersazio batzuez akordatzen naiz, elkarren desafioaz, eta afari baten gonbidapenaz, eta ekaina erdialdean egingo duten erronkaren parte hartzeaz, eta zenbait apustu txikiez.
Apustuak irabazteko dira.Bestela ez dira botatzen, eta ez dira onartzen(oso heavyk ez badira behintzat)
Eta iganderako pare bat apustu polit egin nituen.Eta noski burutuko ditut.Egingo ditut.Eta ea batenbat irabazten dudan.Biak irabaziko ditudan errezeloa dauket.
Astea aje ederrarekin hasiko dugu, baina biharko izerdiekin ahaztuko geratuko dira asteburuko desfaseak, eta bai, zaindu egingo naiz.Ondo jango dut, ondo edango det, eta agian zeozer estiratuko dut.
Baina igandeko apustuak....jiii......tira,.....bizitza ondo pasatzeko da, eta ondo pasako dugu.Rekuerdo polita eman nahi dut igandekoatik.
Ez da asko geratzen.Eta katarrorik edo azken orduko inzidenterik gertatzen ez bada salidan izango naiz.
Hanka gaur piskat minduta dauket, agian atzoko dantza eta saltoengatik,....baina ez dit gehiegi ardura.Aste hontan goizetan kojeatzeari utzi diot.
Bueno ba, hauexek dira nere azken sensazioak.Nobedadeak ezean ez dut hurrengo astelenarte idatziko.
Karreran sartu beharra dago.Perfila ondo ikasi beharra dago(jiiiiii), ......
Igandean 3 orduko liebrearen inguruan, piskat aurretik, ibiltzeko intentzioa dauket.4:05-4:10 erritmoan.
Denen babesa eskertuko dut.Denei kasu egiten saiatuko naiz.
Ze gogok ditudan igandea iristeko, benetan.
Ondo izan.
Joseba

Badu zerbait BEHOBIA-DONOSTIA lasterketak...

Maria Luisa Irizar (1964) andoaindarra

     Bai, niretzat ere bai. Lehengo igandean nire hamabigarren Behobia-Donostia lasterketa korri nuen. Txikitatik izan nuen lasterketa honen berri. Andoaiñen bizi nintzenean eta zortzi urte nituelarik, etxe aurrean izaten nuen entrenaldi luze eta gogorrak egiten Maria Luisa Irizar, "Garro" baserriko alaba. Oso neska ariña zen garai haietan eta gogoan izaten nuen, behin udara bukatzear zenean, gauero nola azaltzen zen gure baserri aurretik bere korrikaldia egitera. Oso gazterik hasitako korrikalaria zen eta esan behar, bere garaiean, aita ere oso korrikalari ona izan zela. Maria Luisak bere gain du oraindik, Behobia gehien irabazi dituen emakumearen errekorra. Denera sei ditu eta esan behar bere lehenengoa...¡¡¡19 urterekin !!! irabazi zuela. Zuek orain, imajinatzen al dezute iñor, 19 urterekin Behobia bat irabazten? Nik behintzat ez....Geroztik, beste bost ere irabazi zituen. 

Juan Mari Garin (1958) zizurkildarra

     Behobiako beste izen propioa Juan Mari Garin korrikalari zizurkildarra da. Gogoan dut behin Alegiko menditan korrika nenbilela, nola kruzatu giñen lehenengoz. Ni aldapa gora nindoan eta bera berriz, ordekan serie batzuk egiten ari zen. Aspalditik ezagutzen genuen arren, iñoiz ez nuen berarekin bakarrik hitzegiteko aukerarik izan. Halako batean, berak bota zuen lehen hitza.
     - Ze, izerdi pixkat ateratzen?
     -Bai, hala modun. Hi ze, serie batzuk egiten ala?
     -Bai, igandean Berako mendi-lasterketan ateratzen nauk eta, hementxe txispa pixkat hartzen. Ze hoa urruti?
     - Ez, beste bost minutu aurrera eta herrira jeitsiko nauk bueltan.
     -Ondo zeok, hirekin joango nauk.
Geroztik hamaika entrenaldi egiñak gara batera, nahiz eta aspaldian ez garen asko elkartu. Niretzat beti izan da erreferente haundi bat, eta oso arraroa egiten zait oraindik ere  berarekin entrenaldiak tartekatzea. Zenbat istori kontatu ote dizkit Behobiari buruz (esan beharrik ez dago, berak kontatzen zizkidan bitartean, nik arnasarekin arazo larriak izaten nituela). Berak ere hiru Behobia irabaziak ditu, eta lehenengoa...¡¡¡ 22 urterekin!!! Iñork imajinatzen al du orain, Behobia bat 22 urterekin irabazten? Nik behintzat ez...
     Nik Behobia-Donostia lasterketa beti izan dut gogoko. Gogoan dut, lehenengo aldian pasa nituen nerbioak. Oso gutxi ibilia joan nintzen eta oso gogorra egin zitzaidan. Handik aurrera, entrenatuta joan behar zela konturatu nintzen. Oso lasterketa gogorra ez izan arren, badu bere zailtasuna. Urte askotan zehar, maratoiarekin batera, hau izaten zen korri egitera joateko aitzaki nagusia. Andoaingo kiroldegian gelditu eta azaltzen zirenekin, Urnieta aldeko bidea hartu eta han egiten genuen gure ordubeteko saioa. Oraindik gogoan izango dute Mikel Rodriguez, Iker Irulegi, Gorka Bueno, Juani Urrutia etabarrek.
     Igandekorako gogotsu nengoen. Esana nion Mikel Uralde kuadrillakideari berarekin egingo nuela, ahal nuen moduan. Orain hiru urte ere, berarekin osatu nuen eta geroztik arantza txiki bat sartua zuen. Saiatu giñen arren, ezin izan genuen bere 1:30 eko denbora jeitsi.
     Baiña aurten hobeto zegoen. Iñaki Arratibelen entrenaldiei kasu egin eta gero, oso gustora entrenatzen ari zela esana zidan eta saiatu behintzat, saiatuko zela. Goizeko 7:45 etan gelditua nintzen Beñat Sarasola lagunarekin etxe azpian. Ni, 7 tan jeiki eta 7:15 etarako beheko gozotegian nintzen kafesne ta bi napolitana jateko asmoarekin. Bapo gosaldu ondoren, trenera. Bertara, Iñigo Aseginolaza tolosarra ere agertu zen.
     -Eunon Iñigo !! Hi ere hemen al haiz.
     -Bai motel, aurten behintzat ez nauk erretzen azaldu. Zerbait mejoratu diau urte batetik bestera. Gaiñera, lagun baten dortsalarekin atera behar diat eta ezingo diagu leku txarrean utzi...
     Behin trena hartu eta beste lagunak herri ezberdiñetan montatzen joan ziren. Besteak beste Unai Arrieta anoetarra, Gorka Bueno andoaindarra eta hernanin berriz Mikel. Bidean parre batzuk bota ondotik, iritsi giñen Iruna. Bertan autobusa hartu eta Behobiara. Momentu horretan euria gogotik hasi zen, xira jarri eta euripean joan giñen irteeraraino. Irteeran maletak kamioiean sartu, txokolate pixka bat jan eta kafe bat hartzera joan giñen. Kafea hartu ondoren, bertan dagoen gasolindegi azpian sartu eta pasa genuen hurrengo orduerdia. 
     Hamar minutu falta zirela, Beñatetaz agurtu eta berotzera abiatu giñen Mikel eta biok. Oiñak eta eskuak, bustiak izateaz aparte, hoztuak nituen. Errotondari buelta pare bat eman eta abiatu giñen irteerako kajoira. Konturatzerako, 10 , 9 , 8..3 , 2 eta 1. Pum !!!
     Ederki kosta zitzaidan berotan sartzen !! Intentzioa, kma. 4.30eta egitea zen, baina esana nion Mikeli, 1:30 tik jeisteko azkarrago ibili behar izaten dela ordekan, gero bi aldapatan galduko dugun denbora kontutan hartu behar baita. Lehenengo 7 kmak 4.15 erritmoan errez egin genituen, Gaintxurisketa azpiraiño. Berau ere, nahiko erritmo altuan igo genuen. Lezoko gorabeheratan ere ondo moldatu giñen. Mikel, oso ondo ikusten nuen eta ni ere gustora nindoan. Pasaiako portura, konturatzerako iritsi giñen. Bertan azken ur tragoa edan eta bukaeraino hortzak estutu beharra zegoen. Erritmoa ederra zen, eta orduan konturatu nintzen 1:25 eta 1:27 artean ibiliko giñela. Portua utzi ondoren, Mirakruz azpian giñen. Bertan kuadrillako Edu agurtu ondoren, ekin genion aldapari. Berez ez da aldapa hastuna, baiña aurretik doazen km.ak kontutan harturik gogorra egiten da.
     -Eutsi Mikel, hortxe diagu bukaera eta !!! Eurre !!!
Mikelek erantzun ere ez. Aldapan minutu bat besterik ez genuen galdu. Erritmoa ona zen eta beheruntz abiatu giñen. Azken km.ak luze egiten dira. Badirudi hortxe dagoela, baiña beste hiru km. gelditzen dira helmugaraiño. Erlojuari begiradatxo bat bota ondoren, sartu giñen Boulevarreko luzean. Izugarriztako jende andana ikusten zen eta azken metroetan, jendeak eramaten zaituenaren sentsazioa izaten da. Azkenean, 1:26,13 denboran sartu giñen. Mikelen errekorrari, bost minutu jan genizkion. Bien arteko besarkada baten ondoren, zoriondu giñen. Helmugako momentuak bereziak izaten dira. Bertan, bidean izandako gauzetaz gogoratzen zara eta Mikelek ere bere momentua izan zuen. Azken hiru urtetako gertakariak burura etorri eta emozioak gain hartu zuen. Ni, ondoan ixilik aurrera. Nik ere banekien, zer zen hori. Benetan poztu nintzen Mikeletaz. ZORIONAK !!!

Mikelekin helmugan

     Eta orain zer? Ba maratoia, hemendik hamar egunetara. Hori beste kontu bat izango da. Ea, irteeran behintzat egoteko aukera dudan...eta ahal bada parrezka amaieran. Etzan seiñale txarra izango...Orain dela gutxi galdu dudan lagun batentzat, omenaldirik onena izango bait nuen.

                                                 Unai Ugartemendia.

NERE BEHOBIA.KANPOTIK.

13 Behobia egin ditut dagoeneko.Azkeneko 11k segidan. Baina aurten kale egin det.Nahiz eta nere kuadrillakok "(una makina...le da al txupito cosa fina) pabelloia altu utzi didan eta 1:25 egin duen.
Gaueko 3 ak zirela eta tabernatan Nosa-nosa dantzatzen ari nintzela etxerako bidea hartu behar nuela pentsatu nuen. Etxeratu eta 7 ak zirela PI-PI PIPI Whasappak!!!
Zein ote??
Iker Sagastume: Tu....ke no encuentro el chip y el dorsal. k hago???
ni:Pues buscalo!!!!
Iker Sagastume: he mirado en todos los sitios y no encuentro!!!

Tira ba.Jeiki.Telefonoa hartu eta kontaktuen lista hartu nuen.Kirolprobakera lehenik(barkatu Lander 7 tan deitzeagatik) , gero organizaziori eta azkenean akordio batera iritsi ginen.Emailez bidaliko diogu eginiko denbora eta haiek gutaz fidatuko dira( no saben con k gente estan hablando,...la mafia y Sagas todo uno!)
Igande goiza zen eta beste arazoa bere lagunetako baten dorsal berdea fotokopiatzeko nun??(jaulara sartzeko dorsala eta txipa erakutsi behar dira berez)
Arrebari deitu nion Tenerifera(ze ondo bizi den) eta bere etxera joateko esan zidan.8 ak zirela bere etxera joan eta dorsal berde polit bat fotokopiatu genuen.Etxean neukan txip zahar bat eman nion "jaula"ra sartzeko.
Problema resuelto.Se fue mas contento ke unas castañuelas.
Ni: Gutxienez ondo intzak!!
Iker: Te debo una cena.

8:30 ak zirela gosaldu,.....txakurra paseatu eta trenera.Eta handik Donostira.Helmugara,Inbidi galantak pasa nituen.Hor egon nahi nuen.Jendeak kriston denborak egiten eta ni kale bazterrean!!!
Euria gogor hasi eta handik ospa egin nuen.Lagunak iritsi ziren ondoren.mMikel, Unai eta Iñigo.Handik
Mikelek lan egiten duen irratira joan ginen, Herri Irratira, eta gerobusera.Hernanira.Bidean 2x1 euro jartzen zuen kartel handi bat ikusi nuen.4 donus erosi genituen 2 euroren truke.Behobia egin ez eta bazkaldu aurretik txokolate dexente de donus batzuk barrura!!Earki.Gero bazkaltzera, Urnietara.Bapo bazkaltzera.
Handik bueltan Tolosan geratu eta beste trago batzuk hartu, Behobiano batzukin hitzegin, eta etxera.

Horrelakoetan zera konturatzen zara.Zita inportanteetan ateratzen ez dena inor ez dela ematen duela.Etzara inor.Etzara atera eta Behobiako denborak markatzen du urteko balantzea.Zergatik??
Baina hala da.Eta hala onartu beharrean nago.Kale egin dut.Enaiz atera eta onartzen dut.
Baina erabaki zuzena hartu dudala uste dut.Hanka ez dut ondo,gaur min piskatekin nabil.
Atzo 28 km egin nituen, danak 400 metroko pista batean bueltaka, horietako 23 km bixi bixi. Min handirik ez dit egiten korrika, baina gero bai.Eta hurrengo egunean ere bai.
Bi astetan maratoia egin nahi dut.3 ordtutik jeitsi nahi dut.
Baina hankak konfidantza ez dit ematen.Ea bi aste hauetan nola eboluzionatzen duen.
Baina agian bezperan 3-4 zerbeza hartuta joango naiz etxera, ze agian patentatu beharreko formula da.
Gero eta gehiago zaindu, gero eta gehiago rallatzen zara.Orain, zerbeza batzuk edan, edo ardo batzuk , eta burua lasai baduzu......buruak hankek baino lan gehiago egiten dute.Baina oso zaila da lasaitaun egoera hori bilatzea.
Saiatu gara lasaitzen.
Bidea motza da.Gutxi geratzen da eta iriti nahi dugu.
Iritsiko gara.
Ondo izan
Joseba

Maratoia iritsi da, iritsi da maratoia...

     Bai, azkenean iritsi dira maratoi aurreko asteak. Errepideak jendez gainezka ikusten diren asteak dira hauek. Gehienak, Behobia-Donostia lasterketa famatua dute buruan. Baiña guk ez...Guk maratoia dugu begiz jota. Benetan aste politak izaten dira, maratoi aurreko azkeneko asteak. Entrenamendu exijente eta gogorrenak izateaz aparte, gauza asko kontu behar izaten dira. Entrenamenduaz haratago, gaixotasunak eta lesioak ekidin beharreko egunak izaten dira. Ez da lehena izango, lau hilabetetan entrenatzen ibili eta gero katarro kaxkar batek edo lesio txoro batek etxean uzten duena...ez ta azkena ere.
     Nik benetan gogoko dut maratoia. Pentsatzen jarrita, hau izango da gutxi gora-behera egingo dudan (ezer txarrik ez dala) hogeigarrena edo. Donostian 14 edo .Benetan gogoan dut lehenengoa. Hartan Iñaki Etxeberria, Juani Urrutia eta Gorka Bueno andoaindarrak nituen maratoi kide. Jende guztiak berdiña esaten zidan aurreko egunetan, ikusiko duk 35 garrenera iristean, ondo edan zak, lasai hartu, hire erritmora joan etab...Hura izan zen lehena eta 3 ordu eta 29 minututan bete nuen. Helmuga pasa eta gero, zin egin nuen ez nuela gehiago besterik egingo...bazkarirarte!!. Aurreneko sagardo tragoekin batera, hurrengo urtekoa prestatzen hasiak giñen. Gizonak...Gogoan ditut hurrengo egunak, pauso bat emateko ere beste hankari "permisoa" eskatu behar...a ze miña hanketan !!!!. Geroztik, Donostiako maratoia lasterketa gogokoena izan da niretzat.Beste 13 gehiago egin arte. Tartean Paris (Iñosken Mujika eta gure neskalagunekin pasatako 4 egunak), Erroma ( Joseba Collantes eta Gorka Buenorekin , a ze pasta ta pizza jatea 5 egunetan !!!) eta Bartzelona ( Anartz Egimendia, lankidearekin pasatako astebukaera dotorea). Eta berriro ere hemen gera...

Jon Ubide-Unai Ugartemendia-Joseba Usabiaga

     Gustora nabil entrenamenduetan, Iñaki Arratibel medikuak jarritako entrenamenduak zorrotz betetzen. Banuen gogoa (gezurra badirudi ere, inoiz ez nuen entrenamendu planik segi) zerbait tajuz egitekoa. Maratoia prestatzeko denbora gutxi izan arren ( bi hilabete eskas), entrenamenduak serio hartu ditut. Azkeneko bi urtetan serieak egin gabe egon eta gero, berriro ere Berazubiko pista gustora hartu dut. Entrenaldi gehienak bakarrik egin ditudan arren, benetan gustora ibili naiz Beñat Sarasola eta Tximistak lagundutako egunetan.
     Atzo izan zen, azken entrenaldi luzea . Goizean Joseba hartu eta Donostiara abiatu giñen, Aitor Lopez Rekarte lagunarekin 25-28 km. egiteko asmoz. Oso gustora amaitu ez genuen arren (aurreko eguneko serieak freskotasuna kendu zigutelako) entrenaldi polita egin genuen Aitor eta Jon Mikelekin. Hauek bai ondo daudela. 3 ordutik jeitsi nahi dute, eta ziur naiz lortuko dutela. Gu ere saiatuko gara.
     Proiektuari dagokionez, hau izango da 2012 urteko azken proba. Pena da, oraindik hirurak batera probarik bukatu ez izana. Ea oraingoan behintzat, Pradesen baiño itxura hobea ematen dugun ja,ja,ja. Eskumiñak hemendik Jon Ubide lagunari, beste behin ere ezin izango duelako irteera marran egon. Besterik gabe, azaroaren 25ean irteeran izango garelakoan. Agur.

                                                 Unai Ugartemendia

PORQUE???

No se.En el último post puse que todo iba bien, que no había excusas, y que estas ya llegarían la última semana. Pues ya han llegado. Porque?? Porque a 2 semanas de la Behobia y a 4 de la maratón me aparece una fascitis plantar?
Una inflamación en la fascia plantar me tiene cruzado 5 días. A las mañanas cojeo y luego una continua molestia no me deja seguir entrenando.
He desistido salir en la Behobia. No puedo. Y me jode. Porque estaba bien, mejor dicho, muy bien, mejor que nunca,pudiendo acercarme si el tiempo acompañase a sub 1:15. Pero no ha podido ser.
Otra vez será.Y maratón ya se verá. No quiero echar la toalla. Pero se también que no estoy para hacer la marca que quería. Estaba muy bien también. Muy motivado. Sabía que iba a bajar bien de las 3 horas. Pero no ha podido ser. Porque???
No me vengo abajo, no me suelo rayar con estas cosas. Me distraeré y seguro que vendrán tiempos mejores.
Unai si, este si va bien, es el puto amo, más duro que una roca, y lo hará, y por supuesto mejor que yo. Ya me gustaría recuperarme de esta puta lesión de mierda, muy molesto, y que me está dando mucha guerra, para poder compartir kms con él, y que consiga otra vez, y ya serán muchas , acabar con mucha dignidad la maratón.
La vida sigue´....y habrá más batallas que combatir, más carreras que disputar, y como no, me levantaré con mucha más fuerza...y me ilusionaré con las pequeñas cosas de la vida, que muchas veces, .....llenan tanto como las grandes. Mañana debuto, junto con la kuadrilla de toda la vida, en un grupo musical, Konbenio del Metal, en el Otsabi de Tolosa, a las 7:30 de la tarde, y son estas pequeñas cosas de la vida que te hacen pensar.....De qué cojones me quejo??? De qué chorradas me quejo con la que está cayendo??'
Pues eso , que le den al p..pie y si todo va bien.....me plantaré en la salida de la maratón de San Sebastian el próximo 25 de noviembre para seguir así culminando el proyecto, la tercera carrera, y cerrar así un año 2012 magnifico en cuanto a experiencias de todo tipo, y firmaría que el 2013 fuera igual de buena que este.
Un saludo,
Joseba

YA QUEDA MENOS....

Ya queda menos.El 25 de Noviembre se acerca.La maratón de SS nos espera.
Hoy 5 semanas y nos plantaremos en la salida, y si todo va bien a estas horas(11:35 minutos de la mañana) deberíamos estar en el km 37!!jeje. Pero aún quedan semanas, queda trabajo.
Mentiría si djera que no estoy entrenando.Mintiría si dijera que ando con molestias, con daño,.....todo mentira.El único achace es que esta semana he estado 2-3 días entrenando suabe debido a algún virus que me ha dejado cansado,pero por lo demás aún no hay escusas.Ya llegarán las escusas la última semana!
Unai está entrenando fenomenal, mejor que nunca.Y le llegará el resultado que busca.
Yo, Joseba, estoy sorprendido con mi rendimiento.Ando muy bien, más rápido que nunca, y eso en parte me preocupa.Me preocupa no llegar bien a la maratón.Pero que me quitan lo bailado.Intentaré hacer una buena behobia, disfrutar de los amigos, y luego como premio hacer una digna maratón.Pero seré ambicioso.Si sale sale y si no sale, pues duchita y a casa.Mejor dicho duchita y a Huarte, que tengo función ese día.Y si no sale...no pasa nada.Repito, que me quiten lo bailado.Nunca que me rallado por cosas que no me salen, nunca me siento frustrado.Le veo el lado positibo y digo: " ostras...aunque sea lo he intentado, y he disfrutado y lo he dado todo"
Hoy domingo, había quedado para corretear un rato,pero llueve y nos hemos quedado a buen resguardo.No pasa nada.A partir de mañana ya habrá tiempo para sacudir las zapatillas.
Esta semana he metido bastante carga, 90 kms, y las siguientes 2 también quiero andar entorno a 90-100.Veremos como va.Iremos día a día.
La maratón es la tercera cita de este año. Y lo haremos. El objetivo que tenemos es romper la barrera de las 3 horas.Yo hice 3:02 hace dos años,y Unai tiene 3:05. yo me veo capaz.Creo que lo podré romper.Siempre y cuando salga suabe....pero me tendrán que poner freno de mano porque yo....con los años que perdido el respeto a estas carreras y ya no suelo regular.
Seguiremos informando como van nuestros entrenamientos porque YA QUEDA MENOS!!!

LORTZEN ARI GARENA....LORTUKO DUGUNA

Hurrengo post-a erderaz, gutxienez 42 koa baita.

Han pasado unas horas desde que he escuchado en los Kilometroak de Andoain la magistral letra de Anje Dualde: Amnistiaren Dema,,...Garaipen Eguna,.....Lortzen ari garena,....Lortuko duguna!!!

Pero no es eso lo único que ha pasado este fin de semana.Ayer tuve carrera.

El viernes tras un entrenamiento entre malo y lamentable, con malisimas sensaciones al sol y retirarme a mitad de entrenamiento,tuve actuación en Irurtzun, y tras una respuesta inmejorable de la gente, volví a Tolosa donde mis amigos me estaban esperando para entonar juntos algún clásico tema de los 80 en un conocido pub de Tolosa.
Fue Sacrifice de Elton John la víctima de nuestras fechorias ante el micro, ...y tras un connato de sucesos no dignos de ser públicos, nos invitaron a irnos del bar allá por las 3 de la mañana.
De mala ostia a casa.Y tras madrugar lo justito me incorporó a las 8 de la mañana para unos quehaceres que me entretendrán hasta mediodía.Mi cuerpo , algo clavoso, no me deja concentrar en la carrera que tenía a la tarde.La Zakila Bira( bonito nombre) de Zumaia.20 km. Muy semejante a la Behobia.
Plato de macarrones, algo de pollo, postre, y como no tabletón de chocolate entre pecho y espalda.Esa fue mi comida a las 14:15 del mediodia.
Me tumbo en la cama para hacer tiempo ya que he quedado con el amigo Mikel a las 15:30.
Quedo con él, carretera, otro poco de chocolate y para Zumaia.
Mi cuerpo no está para florituras, no he probado ni gota de agua en dos días, bastantes cerbezas, ...pero da igual, tenía intención de hacerlo con mi amigo Mikel, en 1 hora y 35 minutos.
Aparcamos,...y ostras....el niki,...que se me ha olvidado!!! No pasa nada, ....tengo una camiseta interior super chula de algodón y sin mangas que será el encargado de absorver el poco sudor que derramaré hoy, pienso.(iluso de mi)
Nos cambiamos y nos acercamos a la salida a las 16:40 . La carrera es a las 17:00.
Hablo con amigos, Josu, Atharratze, Sagas, ...risas,...y a la salida.
Siempre he dicho que el olor a reflex me pone cachondo, y hoy no iba a ser una excepción.
Tras pedirle permiso a Mikel decido salir a sensaciones.Aber que es lo que cuece.
PUMM pistoletazo y alla vamos. Km 1, 2, 3, 4, 5, ...miro el reloj, ,,y sin comentarios....
El que nace tonto no es para un día.
Llega una cuesta donde sufro muchísimo, voy solo, y por detrás me pilla un grupeto numeroso al que no le puedo seguir.
Km 6, 7, 8,9, de puta pena.!!! No pasa nada.Bajo ritmo y ya está.
El cuerpo le da la vuelta en el km 10.Y de ahí hasta el km 20 muy bien.Si es que después de los maltratos que le he dado al cuerpo últimamente lo de ayer fue una simple caricia,....
Así pues, ....sabía que iba bien, ....a buen ritmo, ya sin mirar el reloj, pero por debajo de 1:20
Llego a meta y 1:15:40.
Si señor!!!! Y encima acabando bien. Manda huevos.
En meta me reciben con recelo Sagas y cia.
Tu qué tomas?? me preguntan con retintin.
Yo lo tengo claro. Este año he cambiado el chip y he decidido que el secreto está en el buen entrenamiento.Luego da igual que bebas 5-7 cerbezas la víspera, o te comas 13 tabletas de chocolate como las que me he comido esta semana, o croquetas y huevos fritos la víspera,o no estire ni el dedo gordo del pie,. ..o beba poca agua.
El que entrena tiene resultados.Todo lo demás pamplinas.
Vuelvo a casa, me cambio y a cenar.Y después de cenar otras cuantas cerbezas, sin llegar a cerrar los bares, ya que hoy tenía cita con Kilometroak.
Aquí también cerbeza por aqui, 3 heladitos por alli, bomba de nata que no falte, ....y como no concierto de Anje de Dualde que dice:
Amnistiaren Dema Garaipen eguna ,..LORTZEN ARI GARENA,....LORTUKO DUGUNA.
Lo estamos consiguiendo y lo conseguiremos.
Seguro que si, porque esto va por el buen camino.El camino que me lleva a 25 noviembre maratón de SS.
Pero siguiente cita 12 de Octubre.Nos veremos con los gallitos de Tolosaldea.Yo por de pronto ya he indagado en el baúl de los carnavales, aber si encuentra alguna peluca adecuada para la ocasión.
Espero seguir asi, entrenando entre semana, y saliendo a disfrutar y a bailar los sábados, que el baile, y no es por ser chulo, se me da bastante bien!!jejej.
Un saludo
Joseba




Con estas pintas salimos Mikel y yo.
No será la última vez que la utilize.